Ek verwys na Deon Maas se rubriek in laas Saterdag se By oor fietsryers. Indien mnr. Maas dit wel satiries bedoel het, glo ek het hy wel ?n baie swak keuse gemaak toe hy die onderwerp aangeraak het. Ek moet erken dat ek nie met mnr. Maas se ander werk bekend is nie en hoewel daar wel ?n greintjie kreatiwiteit in die artikel is, regverdig dit steeds nie die standpunt wat ingeneem word nie. As een van die ?kleurblinde? mense gee ek toe dat verskeie voorvalle in die verlede deur fietsryers veroorsaak is, ryers wat drie langs mekaar ry, ensovoorts. Om egter ?n ?organisasie? te stig (ek besef dit is deel van die ?grap?) met die doel voor o? om fietsryers uit te wis, is ook nie die antwoord nie. Persoonlik het ek al twee keer die blik van ?n motor aan my bas gevoel. Enige persoon wat dit beleef het, sal met groot moeite die humor in die artikel insien, om nie te noem di? van ons wat vriende in die ?stryd teen die metaal doodskiste? verloor het nie. So frustrerend as wat mnr. Maas die situasie ervaar, kan ek getuig dat ons die gevoel deel, daar is net doodeenvoudig nie genoeg teerpad nie. Ek sien egter nie die Europese fietspadjies oornag verskyn nie. Dus moet ons maar ?n skietstilstand verklaar en mekaar ?rens in die middel vind, verkieslik nie die middel van die pad nie. Ek vermoed mnr. Maas het sy eie emosionele sake om uit te sorteer aangaande die onderwerp en ek wens hom veel sukses daarmee toe. Afrikaans benodig verseker goeie skrywers en dit is altyd verfrissend om iemand wat ?n bietjie sensitiewer sakie aanroer, uit te hoor. In di? geval voel ek egter het hy die pot behoorlik mis gesit en verskeie mense verkeerd opgevryf. Johan Malan, Secunda
